Świadomość o istnieniu nierówności na rynku pracy nie wykurzały mnie tak bardzo, gdy byłam studentką socjologii i czytałam o tym mnóstwo badań społecznych i raportów.
Ale gdy teraz jestem trochę starsza…
tylko troszkę…
okazało się, że wiele z tych kwestii o których czytałam zaczyna mieć wpływ na moje życie…
I dlatego teraz mnie to wkurza trochę bardziej…
No więc dzisiaj przyglądam się…
….temu jak wiele przeszkód na rynku pracy kobiety muszą pokonywać podczas swojego rozwoju zawodowego:
1. Najpierw przerwa macierzyńska hamuje karierę kobiet.
Według badań zostajemy w tyle, na co najmniej 10 lat z rozwojem zawodowym i z wysokością wypłaty dzięki takim przerwom w życiu zawodowym.
2. Przez kolejne kilka lat staramy się z zadyszką łączyć 2 etaty.
Jeden zawodowy, a drugi bezpłatny pochłaniający około 160h miesięcznie w obrębie wszystkich prac domowych i opieki nad dziećmi, kosztem naszego rozwoju zawodowego i finansowego.
3. Następnie jak opieka nad chorymi dziećmi czy starszymi rodzicami lub teściami, spada również na kobiety, co ponownie hamuje tempo rozwoju kariery.
A do tego według badań:
📌Nadal istnieje dysproporcja pomiędzy zarobkami mężczyzn i kobiet wykonujących pracę na tym samym stanowisku. W Polsce, w zależności od przyjętej metodologii badań, kobiety zarabiają średnio od 8,5% do 19,9% mniej niż mężczyźni.
📌Największa dysproporcja zarobków występuje wśród osób na stanowiskach kierowniczych, gdzie kobiety zarabiają 23 % mniej niż mężczyźni – im wyższe stanowisko, tym odnotowuje się większe różnice w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn.
📌Ponadto w trakcie pandemii, zamkniętych żłobków czy przedszkoli opieka nad dziećmi spadała wyłącznie na kobiety, co utrudniało im pracę. Co więcej, prawie 12 proc. kobiet straciło pracę w czasie pandemii.
📌Z kolei powrót na rynek pracy po dłuższej przerwie negatywnie wpływa na poczucie pewności siebie i wiary we własne możliwości oraz wysokość uzyskanego wynagrodzenia. Aktywność zawodowa Polek jest niska w porównaniu do aktywności zawodowej kobiet w innych krajach Unii Europejskiej: niewiele ponad 63% kobiet w wieku produkcyjnym jest aktywnych zawodowo.
📌Szacuje się, że kobiety poświęcają około 160 godzin miesięcznie (czyli tyle co drugi etat) na nieodpłatną pracę przy wykonywaniu zajęć domowych, która potem jest pomijana przy ustalaniu wysokości np. emerytury czy rozwodach, a skutecznie pochłania czas który mógłby być przeznaczony na rozwój zawodowy i finansowy.
📌Następnie kobiety są zagrożone bezrobociem i ubóstwem w większym stopniu niż mężczyźni a do tego świadczenia kobiet są niższe średnio o 30% od emerytur mężczyzn – bo oczywiście praca na rzecz rodziny nie jest wliczana a przerwy w życiu zawodowym skutecznie obniżają nam nasze wynagrodzenia.
