„Jestem właścicielką sklepu internetowego www.ekopokusa.pl.
Zajmuję się sprzedażą produktów ekologicznych oraz promowaniem zdrowia.
Wróciłam na rynek pracy po wielu latach przerwy.
Ponieważ mój wiek i przerwa w pracy zawodowej były problemem dla pracodawców, postawiłam na samozatrudnienie.
Od kilku miesięcy realizuję się we własnej firmie i uważam, że była to najlepsza decyzja jaką mogłam podjąć. Jestem własnym szefem, pracuję z pasji i chęci realizacji marzeń.
Uważam, że w każdej z nas jest ogromny potencjał, dlatego zachęcam wszystkie panie do samorealizacji i poszukiwania swojego, zadowalającego sposobu na życie.
Nigdy nie jest za późno, aby coś zacząć, nawet jeśli wymaga to od nas dużych zmian.”
Tak pisze o sobie Magdalena Dziedzic, do której poznania dokładnej historii serdecznie zapraszam.
1. Proszę opisz jaką pracę wykonywałaś przed podjęciem teraźniejszego zawodu?
Tuż przed maturą otrzymałam jasny komunikat od rodziców, że moje plany dotyczące studiów będę musiała realizować sama, bez ich wsparcia.
Nie zraziło mnie to.
Potraktowałam to jak wyzwanie, jako niewielkie spowolnienie w osiągnięciu celów. Spokojnie zdałam maturę i zaraz po niej rozpoczęłam poszukiwanie pracy, aby sfinansować dalszą naukę.
Ciągnęło mnie do finansów, dlatego, kiedy otrzymałam propozycję pracy w Biurze Maklerskim jednego z największy banków w Polsce, byłam szczęśliwa.
Zwłaszcza, że nie miałam żadnej wiedzy w tym zakresie.
Miesiąc po maturze już pracowałam i zaczęłam uczyć się Giełdy.
Okazało się, że to mnie nie przekonuje. Ciekawiło mnie, owszem, dużo się uczyłam, czerpałam z doświadczenia kolegów, ale jednocześnie czułam, że nie wiem, czy chcę to robić długo.
To były lata dziewięćdziesiąte, aby złożyć zlecenie, klienci stali w kolejce do okienka, rzadko kto miał Internet w domu, a nawet jeśli, to i tak nie było możliwości obsłużenia własnego rachunku inwestycyjnego online.
Patrzyłam na stałych klientów, którzy nawet kilka razy dziennie stali w kolejce, składali zlecenie i czekali na swój cud.
Owszem, cuda się zdarzają, ale ja czułam się niejako odpowiedzialna za ich decyzje.
Ich porażki przyjmowałam osobiście.
Koledzy przeżywali bessy i hossy, dyskutowali o tym, a ja myślałam, ile w czasie tej dyskusji stracił Pan Zbyszek, czy Pani Basia.
Kiedy w tym czasie odłożyłam na pierwszy rok studiów, wybrałam nadal kierunek związany z pieniędzmi, ale od maklerki trzymałam się z daleka.
Zbyt dużo w tym ułudy.
Zdecydowałam się na finanse, ale pod kątem zarządzania własnym biznesem. Pracowałam i studiowałam jednocześnie.
W mojej pracy wytrzymałam półtora roku i zdecydowałam się uciec.
To była dobra decyzja. Trafiłam do księgowości, zrobiłam dodatkowy kurs i pracowałam w rozliczaniu umów leasingowych.
Ta praca nauczyła mnie bardzo wiele, przede wszystkim cierpliwości i pracy z ludźmi w dużym zespole.
W tak zwanym międzyczasie, zaszłam w ciążę.
Zagrożoną niestety. Większość czasu przeleżałam, ale dzięki temu miałam cudowną córkę. Dowiedziałam się też, o czym wcześniej nie wiedziałam, że choruję i jeśli chcę mieć większą rodzinę, to jest ostatni moment.
Tak zatem zdecydowaliśmy z mężem. Chwilę później pojawił się syn.
Z chwilą podjęcia najlepszej decyzji mojego życia, o założeniu rodziny, straciłam swoje życie zawodowe.
Jak w przypadku wielu kobiet, nie tylko w moim, nie miałam do czego wracać.
Po dwunastu latach pracy w firmie usłyszałam: „gdybyś nie urodziła, dziś byłabyś nawet kierownikiem działu, a tak to musimy się pożegnać”.
Wtedy przyszedł pierwszy raz pomysł o własnej firmie.
Niestety chybiony.
Dzisiaj wiem, że kierunek był dobry, ale wykonanie fatalne.
Weszłam bowiem w spółkę, z kobietą, której bardzo ufałam. Zainwestowałam pieniądze i całą siebie. Otworzyłyśmy butik w indywidualnym doborem bielizny. To był najlepszy czas w moim życiu zawodowym.
Uwielbiałam pracę z kobietami. Cieszyłam się, kiedy decydowały się otworzyć i opowiedzieć o sobie i swoich problemach mnie, obcej przecież sobie kobiecie.
A brafitting sprzyja takim sytuacjom. Miałam frajdę z każdej uśmiechniętej i zadowolonej klientki, z którą pracowałam. Z przyjemnością jechałam do salonu każdego dnia. Z przyjemnością też wspominam tą pracę.
Zajmowałam się tym kilka lat.
2. Czym dokładnie zajmujesz się obecnie?
Od września ubiegłego roku założyłam własną firmę.
Postanowiłam skorzystać ze swoich doświadczeń. Kiedy usiadłam i bardzo spokojnie zastanowiłam się, co chcę robić, okazało się, że najbardziej lubię pracować z kobietami.
Mam też wiedzę z zakresu macierzyństwa, dbania o rodzinę i prawidłowe odżywianie.
Moje dzieci od pierwszych chwil musiały być na diecie. Błyskawicznie pojawiły się objawy alergii, które spowodowały, że musiałam nauczyć się sprawdzania, co kupuję, wybierać produkty czyste, ekologiczne i od pewnych dostawców.
W ciągu ostatnich lat dużo się nauczyłam, a przede wszystkim tego, aby nie oszczędzać na jakości tego co kupuję.
Kiedy inwestuję w produkt, jego cena zwraca się w zdrowiu mojej rodziny, braku uciążliwych objawów i dobrym samopoczuciu.
Dlatego też powstał sklep internetowy www.ekopokusa.pl. Skupia on wszystko to, co lubię, czyli dobrej jakości produkty, ekologię oraz pracę z kobietami.
W moim przypadku, nie miałam dotychczas panów jako klientów. Myślę, że mimo wszystko partnerki zajmują się zakupami.
Prowadzę też bloga, którego można poczytać pod tym samym adresem oraz media społecznościowe: profile na Facebook, Instagram, Linkedin czy Twitter.
Piszę o wszystkim co mnie interesuje i co mnie dotyczy.
Bardzo szczerze i osobiście. Zachęcam panie do aktywności, do wygospodarowania chwili dla siebie, do dbania o ciało, ale także o umysł.
Pokazuję, jak ja sobie radzę ze stresem, z ograniczeniami, które pozostawiła u mnie choroba, a które wszystkie w jakimś stopniu mamy.
Mówię o tym, że zawsze jest ten czas i nigdy nie jest za późno, aby być sobą, BEZ względu na wszystko.
3. Jakie powody skłoniły Cię do podjęcia decyzji o zmianie pracy/zawodu?
W brafittingu, czyli niejako w pracy dla klientek, czułam się spełniona.
Jednak moja spółka miała się źle.
Moje i mojej wspólniczki zdania, na temat biznesu, rozjechały się całkowicie. Doszłyśmy do granicy i nie było już możliwości dalszej współpracy.
Znowu straciłam wszystko z mojego życia zawodowego.
To mnie bardzo pokaleczyło.
Pojawiły się typowe wątpliwości.
Czy ja się w ogóle do czegoś nadaję?
To moja wina.
To ja nie umiałam.
To mnie zabrakło wiedzy.
Jestem do niczego.
Masa dziewczyn tak właśnie o sobie myśli.
Do tego doszła choroba, która postawiła mój świat na głowie.
Kilka lat walczyłam ze wszystkim wokoło mnie. Nie mówię tego z żalem, czy jakimkolwiek wyrzutem. Tak zwyczajnie jest. My, kobiety, mamy, wiele lat jesteśmy potrzebne innym.
Decydujemy się na to z radością, ale po drodze, gubimy gdzieś siebie. Ja tak też niestety miałam. W pewnym momencie zaczęłam zauważać, że moja rola się zmniejsza. Nadal oczywiście dbałam o rodzinę, ale nie musiałam już poświęcać temu tyle czasu.
Z początku było trudno. Trochę zajęło, zanim to do mnie dotarło.
Mam samodzielne dzieci. Kiedy w końcu byłam gotowa zająć się sobą, zderzyłam się ze ścianą.
Kobieta dobrze po czterdziestce, z dużą przerwą w pracy na etacie, z doświadczeniem własnej firmy, które właściwie w znalezieniu pracy przeszkadza, a nie pomaga, nie studentka.
Czy odnajdzie się w „młodym i prężnym zespole”?
Mówiąc szczerze, nikt mnie nie chciał.
Do tego doszły głosy „licznych życzliwych” (niestety w większości kobiet), którzy mówili, że zbyt dużo oczekuję.
W moim wieku powinnam brać co się trafia, a nie wybrzydzać.
A może by tak ambicję schować w kieszeń i pogodzić się, że co mogłam już zrobiłam?
Teraz doczłapać do emerytury, na etacie i cieszyć się, że mam takie szczęście.
Nie mogłam się z tym pogodzić.
Dlaczego?
Dlaczego przez lata mam robić coś, czego nie chcę robić?
Dlaczego wmawia się nam, kobietom, że mamy rezygnować z siebie, ze swoich marzeń, pasji, że nie umiemy czegoś zrobić, nie mamy wiedzy, że czegoś przecież wcześniej nie robiłyśmy.
Niewiele przejęłam od swojej rodziny, ale moja babcia mówiła, że nikt się z pracą nie urodził.
Jeśli czegoś nie wiem, to się dowiem.
Jeśli czegoś nie umiem, to się nauczę. Nie wiem, może taki mam charakter.
Pomyślałam sobie, że może właśnie to jest mój czas?
Może właśnie to, co inni odczytują jako problem, jest moim atutem.
Teraz mam dużo czasu, spokoju, mogę go poświęcić na rozwój i naukę.
Mam to właśnie doświadczenie, które wiem, że nie pozwoli mi drugi raz popełnić tych samych błędów. Z pewnością popełnię inne błędy i podejmę złe decyzje, ale ile dzięki temu się nauczę?
Zrobię to na swój rachunek.
Co czułam, kiedy podejmowałam decyzję?
Czułam wsparcie męża i dzieci.
Zostało kilka znajomych dziewczyn, które mówiły, że dam radę.
Inne znajomości odstawiłam. Nie ma nic gorszego, niż demotywacja, zazdrość i fałszywa przyjaźń. Czułam lęk, bo zaczynałam prawie bez zaplecza kapitału.
Bałam się, czy starczy na bieżące opłaty. Patrzyłam na wszystko realistycznie. Stwierdziłam, że jeśli będę skupiać się tylko na problemach, to strach mnie pokona.
Problemy rozwiązuję dopiero, kiedy się one pojawiają.
4. Jakie konkretne działania lub osoby pomogły Ci dotrzeć do celu?
Trudno powiedzieć, że jestem u celu.
Raczej dopiero zaczynam.
We własnej działalności najpiękniejsze dla mnie jest to, że właśnie nie wiem, gdzie skończę.
Mam tyle pomysłów.
Nie ograniczam się, że mój sklep ma wyglądać tak czy inaczej. Ma oferować ten, a nie inny asortyment. Kieruję się intuicją i wiem, że mój biznes będzie się zmieniał wraz z czasem, z potrzebami klientów, ale też i z moimi.
Pierwsza była oczywiście decyzja, że robię coś swojego i potem doszedł pomysł. Przystąpienie do realizacji było trudniejsze.
Wymagało czasu, sprawdzenia możliwości, opracowania strategii, zdobycia wiedzy. Korzystałam z całej masy dostępnych online (pandemia) szkoleń.
Często bezpłatnych. Zakres takich szkoleń jest płytszy, ale daje możliwość rozwiązania problemu krok po kroku. Szukałam inspiracji w konkurencji.
Nie chodzi o naśladowanie, ale o czerpanie z doświadczenia kogoś, kto już to zrobił dobrze.
Nie mam w zwyczaju wyważania otwartych już drzwi. Szukałam fundacji, które zajmują się promowaniem kobiet.
Tak trafiłam na Fundację Kobiety E-biznesu, która organizuje program szkoleniowy dla kobiet wchodzących w e-biznes od zera.
Wysłałam swoje zgłoszenie i dostałam się.
Dzięki temu uczę się od profesjonalistów ze wszystkich dziedzin.
Od technologii, przez sprzedaż, marketing, do tego jak się biznesowo ubrać i zaprezentować.
To ogrom wiedzy i wielka szansa na rozwój.
Przy okazji dowiedziałam się, jak wiele jeszcze nie umiem, ale mając taką grupę wsparcia, jak dwieście dziewczyn z programu, można rozwiązać wszystkie problemy.
A czasem wystarczy zwykłe dobre słowo, pomysły czy krzepiący wpis i już jest lepiej.
Najtrudniejsze były dla mnie wszystkie problemy techniczne, z ogarnięciem informatyki, mediów społecznościowych, reklamy.
Tutaj jeszcze długo będę się uczyć, zwłaszcza, że co chwilę coś się zmienia.
Dzięki temu przynajmniej nie jest nudno. Nauczyłam się, że nawet jeśli coś nie wyjdzie i opublikuje się coś nie tak, to nie należy wpadać w panikę. Spokojnie poprawić, a klienci zrozumieją. Też są ludźmi.
Nie zawsze droższe rozwiązanie jest lepsze, ale najczęściej okazuje się nowszym, bardziej przystępnym w obsłudze i dzięki temu mniej czasochłonnym.
Wiem to, bo obecnie działam już na drugiej platformie. Pierwsza okazała się tańsza, ale mnie dosłownie zabiła. Nie byłam w stanie poradzić sobie z własnym sklepem. Dlatego testowanie i sprawdzanie wszystkiego jest tak ważne.
Cały czas też szukam w swoim otoczeniu kobiet przedsiębiorczych, które mogą mi doradzić. O ile na początku wcale takich nie znałam, teraz ich grono systematycznie się powiększa.
Cudowne jest to, że kobiety, które osiągnęły sukces, chętnie dzielą się wsparciem z tymi, które dopiero zaczynają. To niezwykle cenne.
Dzięki temu ja też mogę podzielić się tym, co już się nauczyłam, z innymi.
5. Jakie są plusy i minusy dokonanej zmiany jakie dotychczas zauważyłaś?
Nadal jestem na etapie, kiedy widzę więcej plusów, choć nie ma co ukrywać, że minusy też są.
Pracuję dla siebie, co daje ogromną radość, ale też wymaga dyscypliny, którą muszę sobie sama narzucić.
Mam elastyczny czas pracy, co w efekcie prowadzi do tego, że pracuję też często w nocy i weekendy. A i w święta też się zdarzyło.
Wszystko robię nadal sama, dlatego brakuje mi czasu. Na poprawienie niektórych rzeczy, o których wiem, na naukę, na poszukanie nowych produktów.
W natłoku spraw zdarza się o czymś zapomnieć, dlatego do łask powrócił notes i kalendarz, z przypominaczem ustawionym najczęściej na dobę przed.
E-biznes daje wiele możliwości i ogromną wolność. Mogę pracować z każdego miejsca na świecie, byle mieć dostęp do Internetu.
Wadą jest to, że nie mam bezpośredniego kontaktu z ludźmi. Uwielbiałam pracę z ludźmi, dlatego marzy mi się też jakieś miejsce stacjonarne, gdzie mogłabym taki kontakt mieć.
Dla klientów to też lepiej, zawsze można się czymś ciekawym z nimi podzielić, doradzić i czegoś od nich dowiedzieć.
To przecież działa w dwie strony. A ja lubię uczyć się od ludzi.
Dojście do tego punktu, w którym jestem teraz zajęło mi ponad rok.
To był trudny, ale też i niesamowity czas.
Poznałam od nowa siebie. Wiem, w czym jestem dobra, a w czym słabsza.
Nie boję się szukać rozwiązań, bo wszystko da się rozwiązać, nawet jeśli czasem okrężną drogą.
6. Co było dla Ciebie najtrudniejsze podczas procesu zmiany?
To pytanie, dla mnie, ma dwa aspekty.
Pierwszy, ten trudniejszy, aspekt emocjonalny.
Zmiana w moim myśleniu była dla mnie najtrudniejsza.
Musiała na nowo uwierzyć w to, że sobie poradzę, a jeśli nie, to zwyczajnie poszukam pomocy.
Mój perfekcjonizm był tu przeszkodą. Uczyłam się, że mogę czegoś nie wiedzieć, kogoś zapytać, pomylić się, przeprosić, poprawić i iść dalej do przodu.
Musiałam przywyknąć do myśli, że są inni, młodsi ode mnie, których media wyglądają wystrzałowo, że dla nich zdobycie „lajka” czy kolejnego obserwującego to nic.
Dla mnie każda osoba, która do mnie trafia jest radością.
Cieszę się z każdej reakcji jak dziecko na Mikołaja. Zrozumieć, że to normalne, to był wyczyn.
Nauczyłam się:
…że każdego dnia się uczę i że za rok będę śmigać po Facebooku, zapominając o tym, że czegoś nie umiałam.
…że wiek nie jest przeszkodą.
…że nigdy nie jest za późno.
Dopiero jak to zrozumiałam, to zobaczyłam, jak wiele jest kobiet, które zaczynają niezależnie od wszystkiego. Zabawne jest, kiedy proszę o porady moje nastoletnie dzieci, a one z wielką cierpliwością tłumaczą mi, jak coś działa.
Drugim problemem jest aspekt technologiczny.
Tutaj przyznaję, że sprawy informatyczne mnie spowalniają. Denerwuję się, kiedy osiągam efekt inny niż chciałam i nie wiem dlaczego tak się stało.
Ale stale uczę się cierpliwości. W złości wychodzi jeszcze gorzej, dlatego zdarza mi się odejść od komputera, napić się kawy albo pójść na spacer i dopiero ponownie siadam do problemu.
Często ratuje mnie poczucie humoru.
7. Co zrobiłabyś inaczej w trakcie dokonywania zmiany z dzisiejszej perspektywy?
Żałuję, że wcześniej nie poszukałam finansowania zewnętrznego dla swojej firmy.
Istnieje przecież różnego rodzaju dofinansowanie, chociażby z Urzędu Pracy. Wydawało mi się, że poradzę sobie z tym, co mam.
Tak jest, ale teraz wiem, że byłoby dużo łatwiej i momentami spokojniej, gdybym miała większe zaplecze finansowe.
Kilka rzeczy można wtedy delegować na zewnątrz firmy i móc ten czas poświęcić na coś innego. Zdarzało się, że musiałam z czegoś zrezygnować lub wykupić skromniejszą reklamę, a to spowalnia.
Zachęcam zatem do szukania różnych alternatyw.
8. Jakie było Twoje największe wyzwanie do tej pory w obecnym zawodzie i jak sobie z tym poradziłaś?
Chyba największym wyzwaniem są kwestie współpracy z hurtownią i wszystko, co z tym związane.
Zdecydowałam się na współpracę w ramach dropshippingu.
To bardzo szeroki temat. Przeczytałam chyba wszystko, co było na ten temat. Na papierze wszystko wygląda fajnie.
Fajnie liczy się zyski, planując biznes, ale w rzeczywistości wygląda to trochę inaczej. Jak we wszystkim są czynniki za i przeciw.
Z pewnością za taką formą sprzedaży daje wolność.
Z każdego miejsca na świecie mogę zrealizować zamówienie dla klienta.
Sprawnie, szybko i bez problemów.
Ale w momencie, kiedy zlecam hurtowni wysyłkę zamówienia, tracę nad nim kontrolę. Nie wiem, jak zostało spakowane, nie wiem czy wystarczająco szybko.
Oczywiście, mamy ustalenia, ale jak wszędzie, błędy się zdarzają.
Podam przykład.
Dostałam informację od klientki, że opakowanie od czekolady było zgniecione, prawdopodobnie przez źle zapakowaną butelkę z sokiem.
Niby drobiazg, ale wcześniej się to nie zdarzało. Pani nie chciała złożyć reklamacji, przekazała tylko taką wiadomość. Po kontakcie z hurtownią słyszę, że paczka była spakowana porządnie.
Zdjęć nie ma ani jedna, ani druga strona.
Ja sama tej przesyłki też nie widziałam. Chcę, aby nie było żadnych wątpliwości ze strony klientów, co do mojej rzetelności.
Tu pojawia się kwestia zaufania pomiędzy mną i hurtownią.
Sama taką przesyłkę spakowałabym jak prezent pod choinkę, ale nie mam takiej możliwości.
Pozostaje mi tylko zaufać, że wszystko będzie w porządku.
Zaufanie w biznesie to trudna rzecz. Zazwyczaj pojawia się z czasem, którego my dla siebie nie mieliśmy.
Taka forma biznesu wprowadza też ograniczenia w sposobach płatności dla klientów sklepu www.ekopokusa.pl.
Monopolista na rynku, który obsługuje płatności internetowe, nie wyraża zgody na realizowanie płatności kartą kredytową. Oczywiście, obecnie, mając szybki przelew oraz opcję Blik, nie stanowi to większego problemu.
Gdyby jednak, klient chciał użyć karty kredytowej, to nie może.
Przeszkodą jest dropshipping. Nie udało mi się jednak ostatecznie dowiedzieć, dlaczego tak jest. Korespondencja w tej sprawie trwa już od września.
Są to przykłady problemów, z którymi jest mi się ciężko pogodzić. Spowodowane są zależnością mojej firmy, od innej firmy, a zmiana takiej sytuacji obecnie jest niestety niemożliwa.
Z czasem, zakładam, kiedy mój biznes bardziej się rozwinie, będą mogła pozwolić sobie na niezależność.
Generalnie, małe, jednoosobowe firmy mają trudniej. Jedyne co nam pozostaje, to cierpliwość, upór w dążeniu do realizacji planów i walka o jak najlepszą pozycję.
Z taką też samą cierpliwością odpowiadam na stale pojawiające się pytania, dlaczego produkty eko są droższe i czy eko naprawdę istnieje. Nadal jest grono ludzi, którym ciężko uwierzyć, że to nie oszustwo.
Jak inaczej sobie z tym poradzić, jak tylko nie tłumaczeniem i uświadamianiem?
9. Co motywuje lub inspiruje Cię w Twojej codziennej pracy?
Tak, jak już mówiłam, nauczyłam się przede wszystkim ufać w swoje możliwości.
Nie ma nic piękniejszego, kiedy realizuję kolejne zamówienie i dostaję informację zwrotną, że jakość produktów jest super, że balsam, o którym pisałam na blogu jest fantastyczny, że kategoria produktów, np.: bezglutenowych jest ogromna i daje możliwość zrobienia pełnych zakupów.
Mam wtedy ochotę jak najszybciej zrobić kolejny test czy sprawdzić następny produkt. Nie zrażam się też, kiedy piszę posty, na które nie mam odzewu.
Przyznaję, że początkowo nie rozumiałam, dlaczego nie ma komentarzy. Teraz, z rozmów z klientkami wiem, że mało która z Pań ma czas na pisanie komentarzy.
Korzystają z tego, że opisałam dla nich krem, maseczkę czy makaron, że podałam im banalnie prosty przepis na super zdrowy i pyszny obiad dla całej rodziny.
Dlatego, nie przejmuję się, że nie mam kciuków, czy serduszek (choć, oczywiście cieszę się z każdego z nich). Wiem, że moje treści trafiają tam, gdzie mają trafić.
Do moich klientek.
Dostaję na pocztę podziękowania, że kogoś zachęciłam do aktywności, że zaczął powolutku biegać, że poświęcił dzisiaj chwilkę na to, aby pomyśleć na co ma ochotę, że uświadomiłam Pani, że aby zrobić sobie przyjemność nie trzeba mieć gotówki na zabieg w gabinecie kosmetyczny.
Ostatnio, jedna z Pań powiedziała mi:
„Wiesz, nie pomyślałam, że mogę kupić sobie maseczkę do twarzy za cztery złote i posiedzieć z nią w gorącej kąpieli z solą przez pół godziny. Nie pamiętałam już, jaka to przyjemność”.
Dlatego, nie mogę powiedzieć, że to, co robię, jest pracą.
To wielka przyjemności i pasja, która wciąga i uzależnia.
To mi daje największą inspirację do działania.
Nauczyłam się też nie poddawać. Wbrew wszystkiemu robić swoje.
Krok po kroku, budować wokół siebie grono ludzi, którzy to doceniają.
10. Czego się nauczyłaś i jakie wskazówki chciałabyś przekazać innym kobietom, które zastanawiają się nad zmianą pracy lub myślą o rozpoczęciu rozwoju kariery w Twoim obecnym zawodzie?
Wiem, że zmiana pracy, a zwłaszcza rzucenie etatu i przejście na własny rozrachunek, jest trudna.
Taka decyzja rzadko pojawia się w jednej chwili, chyba że w tej chwili dzieje się coś takiego, że dziewczyna wylogowuje się z komputera, zabiera swój kubek, bierze torebkę i wychodzi.
Ale to zdarza się rzadko.
Najczęściej proces dochodzenia do zmiany trwa, czasem lata.
Robimy coś, czego nie lubimy lub lubiłyśmy, ale doszłyśmy do granicy, za którą jest tylko „wyrobnik”.
Mówi się o tym, że to wypalenie. To samo dotyczy dziewczyn, które nie pracują zawodowo, ale zajmują się rodziną, dziećmi, domem.
Kochamy swoje dzieci, najbardziej na świecie, ale zapominamy, że mamy prawo odczuwać też negatywne emocje.
Stereotypy środowiskowe, w których wszyscy tkwimy, mówią nam, że musimy być idealnymi „paniami domu”.
Ubrane, umalowane, wyspane, uśmiechnięte, z nieograniczoną cierpliwością dla krzyczących, często marudzących dzieci.
Stan niewyspania u kobiet, to stan przewlekły, trwający czasem wiele lat, w zależności od ilości dzieci.
Nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę, że brak snu, jest uznawany jako forma tortury?
To oczywiście może wydawać się mocno przesadzone w naszym przypadku, która z nas powie, że jest poddawana torturom, bo urodziła dziecko, które karmi na żądanie, zmienia pieluszki, biegnie na każde wezwanie, potem ząbki, gorączki, zły sen w nocy, a potem pojawia się na świecie wyczekiwane, kochane, drugie, a może i kolejne dziecko.
Rodzina, znajomi, wszyscy w otoczeniu, mówią, że jesteś świetną matką, fantastycznie sobie radzisz, nie potrzebujesz pomocy, a Ty o tę pomoc nie poprosisz, bo jesteś przecież fantastyczną matką.
I kółeczko się zamyka.
Jesteś zwyczajnie przemęczona, potrzeba snu jest jedną z podstawowych potrzeb człowieka, a Ty jesteś niewyspana latami i pracujesz dobę na dobę.
Emocje w Tobie szaleją, ale je zagłuszasz.
Wiesz, że nie chcesz tu być, ale jesteś.
I teraz pytanie, dlaczego?
Niestety, najczęściej z poczucia winy.
Ktoś w firmie dał Ci szansę, zainwestował w Ciebie, nie możesz go zawieść.
Kochasz dzieciaki, myślisz, że jeśli urwiesz dla siebie w ciągu dnia godzinę lub dwie, ich świat się zawali.
Będziesz złą, pozbawioną uczuć matką.
Przede wszystkim, należy zdać sobie sprawę, że poczucie swoich potrzeb i odrobina zdrowego egoizmu z życiu nie jest złem.
Pozwala zachować równowagę.
Drugim powodem, dla którego zmiana życia trwa, jest strach.
Wyjście poza swoją strefę komfortu powoduje lęk i to jest naturalne. Ja walczyłam z tym, aby ten lęk mnie nie zdominował i nie zablokował mojej zmiany.
Tutaj fajnie mieć wsparcie kochających, szczerych osób.
Ja miałam zrozumienie w mężu i dzieciakach.
Dobrze jeśli Ty taż je masz, ale jeśli nie, poszukaj wsparcia na zewnątrz.
Czasem rodzina jest niestety największą przeszkodą.
Nie wynika to z ich złośliwości. Najczęściej mąż, czy partner też zwyczajnie odczuwa lęk.
Widzi zmianę, na którą być może nie jest gotowy.
Może boi się, że jeśli się uniezależnisz, odejdziesz?
Szczerość i rozmowa, to jedyne rozwiązanie. Może uda się wspólnie coś wymyślić, może w procesie swojej zmiany znajdziesz przestrzeń, aby wykorzystać jego umiejętności.
Może on jest w stanie zwyczajnie Ci w czymś pomóc.
Rozejrzyj się w swoim otoczeniu. Często nie zdajemy sobie sprawy, że mamy wokół siebie inne możliwości wsparcia.
Ja zaczęłam od znalezienia grup wsparcia w mediach społecznościowych, dla kobiet, które zaczynają lub dopiero planują swój biznes.
Przekonasz się, jak wiele dziewczyn jest w podobnej sytuacji co Ty.
Poszukaj kobiecych grup lokalnych. Pamiętajmy, że Polska, to nie tylko duże miasta. W małych miejscowościach też dzieją się bardzo fajne inicjatywy.
Ja obecnie jeszcze mieszkam w miejscowości w pobliżu Warszawy. Trzydzieści pięć kilometrów od Pałacu Kultury. To jest formalnie wieś.
Wokół są inne wioski. Okazało się, że w miejscowości obok, jest dziewczyna, psycholog, która zorganizowała krąg kobiet. Bezpłatny, spontaniczny, dla wszystkich dziewczyn, które chcą w nim być. Spotykamy się raz na tydzień lub dwa. Jestem z nimi od blisko roku.
W tym czasie przerobiłyśmy kilka ważnych tematów, np. asertywność czy toksyczne związki. Pojawiło się tez coś niesamowitego. W czasie naszych rozmów, mówienia o tym czego chcemy, dzielenia się swoimi doświadczeniami, narodził się pomysł na nowe życie trzech z nas.
Jedna z dziewczyn chce mieć swoją cukiernię, choć obecnie piecze ciasta w domu, mając czworo dzieci.
Druga dziewczyna marzy o domowej restauracji. Chce karmić ludzi pysznymi obiadami, bo gotuje dla swojej rodziny i uwielbia to robić.
Sprawdziłyśmy, jak może dostać dofinansowanie dla swojego biznesu, mamy już nawet dla niej lokal. Obiecałyśmy wsparcie i naszą pomoc, kiedy tylko się zdecyduje.
Kolejna planuje studia i dalszą naukę, też mając rodzinę.
Nawet jeśli ich proces jeszcze potrwa, jeśli zrealizują swoje marzenia za rok, czy dwa, to już to się dzieje w ich głowach.
Ten proces już się zaczął.
Został zasiany i kiedyś zacznie kiełkować.
A jakie piękne biznesy z tego wyrosną?
Jeśli nie masz takiego kręgu wokół siebie, może Ty go stworzysz?
Zaproś kobiety z okolicy, powiedz, że potrzebujesz wsparcia i takie wsparcie też chcesz dać od siebie. Kobiety potrafią zaskakiwać.
- Poszukaj fundacji, które mogą sfinansować Twoją naukę.
- Zgłaszaj się do konkursów na kobiece biznesy.
- Pisz szczerze czego chcesz, co planujesz, jak chciałabyś się realizować.
Możesz w ten sposób zdobyć nawet kilka tysięcy złotych na start.
Czasem taka kwota wystarcza, aby już zacząć. Wierz w siebie i swoje plany. Rozmawiaj z ludźmi, z takich rozmów dowiesz się, czego oni potrzebują.
Jeśli spotkasz się z krytyką, wyśmianiem, wyczujesz nieszczerość pamiętaj, że to NIE Twój problem.
Problem mają ludzie, którzy najczęściej sami nic nie zrobili i chcą, abyś Ty też taka była.
Zweryfikuj takie znajomości. Czasem jedynym wyjściem jest odcięcie.
Jeśli Ty będziesz spełniona i szczęśliwa, szczęśliwi będą Twoi najbliżsi.
To bardziej naturalne niż myślisz.
Wyobraź sobie proces oddychania. Wdech i wydech.
Jeśli wstrzymasz oddech, udusisz się.
Dlatego w życiu bierz i dawaj po równi. Czerp z doświadczenia innych i dawaj wsparcie tym, którzy są krok za Tobą